Als u dit blog vaker leest, dan weet u wellicht dat ik een meer dan gemiddelde interesse heb in menselijke uitwerpselen. Poep ja. En dat is niet helemaal zonder reden. Mijn darmen en ik, wij zijn niet altijd de beste vrienden. Laten we zeggen dat we elkaar niet goed begrijpen. Het onbegrip is er met name van mijn kant.
In een poging mezelf te verwelkomen in de wereld van mijn darmen maakte ik een afspraak voor een darmspoeling. Veel meer dan dat er een apparaat met dertig liter aan te pas kwam wist ik eigenlijk niet. xe2x80x9cHet voelt constant of je moet poepen en aan het eind voel je je heerlijk licht in je hoofd,xe2x80x9d had din M ooit verteld. En je maakt er je hele dikke darm mee schoon, is het idee. Die stukken die jaren aan je darmwand koeken zeg maar en die er op eigen kracht niet meer uitkomen. Ik dacht mijn darmen daar een plezier mee te doen. Een daad van liefde, zullen we maar zeggen.
Nu bent u allemaal natuurlijk razend benieuwd hoe het ging. Dat zal ik u vertellen. Ik begin maar even bij het begin. Die tuit, die er dus in moest van achteren. Ik had gezien hoe groot hij was, en ik dacht, dat moet kunnen. Drie vingers dik, maximaal, en een hele zooi vaseline. Nou, daar vergiste ik me in. Dat was uiterst onaangenaam. Ik kan in alle oprechtheid zeggen dat dit de laatste keer is dat er iemand iets in dat gat duwt, tenzij wegens medische redenen strikt noodzakelijk. In dat gat stop je niets. Wat al die gekke mensen elk jaar in augustus op die bootjes in de Prinsengracht ook mogen zeggen. Niet geloven. Gekkenwerk.
Tweede miscalculatie: menselijke interventie. In het hele verhaal dat din M. had verteld kwam geen mens voor. Ik ging er dus vanuit dat het alleen ik en de masjien was. Dat klonk acceptabel. Dat er de gehele 45 minuten iemand op twintig centimeter achter me zat die constant mijn darmen masseerde en alles gadesloeg, daar had ik geen rekening mee gehouden. En dan drie kwartier lang tussen niet aanspannen en niet persen in hangen, terwijl je lijf volloopt met water. En alles in je binnenste schreeuwt: poepen kreng!
Als je denkt dat je klaar bent en de nachtmerrie voorbij is, komt de diagnose. Of liever: de beschuldigende vraag. Wat voor eetpatroon ik heb. Of ik veel vlees eet. Weinig drink. Want dat zag er niet al te best uit. Ineens voelde ik me zoxe2x80x99n dikke Amerikaan. De elke dag bij McDonalds eet. Met mxe2x80x99n twee liter groene thee per dag en twee keer per week vlees. Met mijn medespoeler xe2x80x93 ik zal haar naam niet noemen xe2x80x93 was niets aan de hand. Prima poep kwam daaruit. Maar ik had het systeem van iemand die veel ouder was dan ik. Uitgedroogd. Uiteindelijk kwam ze met die waarschijnlijke veroorzaker: rijst. Ik at teveel rijst. Rijst is slecht voor je, wat ze je daar in Azixc3xab ook over vertellen. Rijst zorgt er voor dat ik de darmen van een bejaarde heb.
Het heerlijke, lichte gevoel waar M het over had ontbrak ook nog eens volledig. Of nou ja, ik voelde me na de behandeling een stuk beter dan tijdens. Dat wel. Voorzichtig at ik xe2x80x99s avonds wat vis met groente. En een beetje zilvervliesrijst. Want dat is niet slecht volgens mij.
Ik heb niet echt het idee dat mijn darmen en ik nader tot elkaar gekomen zijn vandaag.